จาก No.25
ที่เป็นที่มาของเรื่อง ของฉัน
เรื่องที่สร้างเอง
เพื่อทำร้ายตัวเอง (ใช่ไหม?)
 
ณ ตอนนี้...
ฉันยังให้คำตอบตัวเองไม่ได้เลยว่า...
ฉันจะหาทางออกให้กับเรื่องนี้อย่างไรดี ?
 
ฉัน... ยิ่งถลำลึกลงไปทุกที 
(ตอนนี้ คงเกินเยียวยา)
ทั้งที่ใจไม่อยากเจ็บอีก
และรู้อยู่แก่ใจดีว่า...
มันจะเป็นอย่างไรต่อไป
 
แต่ก็ไม่วายเป็นฝ่ายทำให้มันแย่ลงด้วยตัวเอง
 
ลุงจ๋า.........รู้ไหม ฉันสับสน??
ฉันจะดีใจ ที่มีคนดีกับฉัน คิดถึงฉันเพิ่มขึ้นอีกคน?
หรือ เสียใจ ที่ทำเรื่องผิดๆ
ฉันงง ฉันสับสนไปหมด
 
เขาว่า... ไม่มีอะไรเลวร้ายไปกว่า
การที่เรารู้ว่าอะไรไม่ดี 
แต่ก็ยังทำ จริงรึเปล่าคะ?
 
ฉันจะทำยังไง?
หรือฉันควรจะทำอย่างไรดี?
 
จริงๆ แล้ว 
ฉันไม่อยากจะกล่าวโทษว่ามันเป็นความผิดของใคร
ไม่อยากหาคนผิด หรือโทษโน่นโทษนี่
ให้รู้สึกไม่ดีมากขึ้นไปอีก...
 
ลุงรู้ไหม? 
ฉันรู้สึกดีกับลุงมาก
ไม่อยากให้ลุงรู้สึกไม่ดีเลย
แต่ฉันก็คงทำมันพังลง (อีกแล้ว)
 
ลุงจ๋าาาา
ฉันคิดถึงลุงมาก
ฉันดีใจเหลือเกินเวลาที่ลุงพูดคุยกับฉัน
ห่วงใยฉัน
 
อย่างที่ลุงบอก
แค่มีใครสักคนที่คิดถึงเรา...
ให้เราได้คิดถึง
 
ตอนนี้ ลุงยังคิดถึงฉันอยู่ไหมคะ?
จากกันครั้งล่าสุด วันนี้
ไม่ค่อยดีเลย
 
ลุงเข้าใจฉันมั๊ยคะ?
 
ที่ลุงเล่าเรื่องราวต่างๆให้ฉันฟัง
รู้ไหม?
ฉันเชื่อนะ ว่ามันคือเรื่องจริง
ฉันดีใจ (หรือฉันหลอกตัวเองว่าจริง ก็ไม่เป็นไร)
 
ลุงบอกว่า จะไม่มาหา
แค่โทรมาก็พอ ที่ถามฉัน?
ลุงยังจะโทรมาหาฉันอีกมั๊ย...
 
รักมากๆ คิดถึงที่สุด ห่วงใยจากใจ
ไม่ว่าวันไหนๆก็ยังเหมือนเดิม

Comment

Comment:

Tweet