จาก No.25
ที่เป็นที่มาของเรื่อง ของฉัน
เรื่องที่สร้างเอง
เพื่อทำร้ายตัวเอง (ใช่ไหม?)
 
ณ ตอนนี้...
ฉันยังให้คำตอบตัวเองไม่ได้เลยว่า...
ฉันจะหาทางออกให้กับเรื่องนี้อย่างไรดี ?
 
ฉัน... ยิ่งถลำลึกลงไปทุกที 
(ตอนนี้ คงเกินเยียวยา)
ทั้งที่ใจไม่อยากเจ็บอีก
และรู้อยู่แก่ใจดีว่า...
มันจะเป็นอย่างไรต่อไป
 
แต่ก็ไม่วายเป็นฝ่ายทำให้มันแย่ลงด้วยตัวเอง
 
ลุงจ๋า.........รู้ไหม ฉันสับสน??
ฉันจะดีใจ ที่มีคนดีกับฉัน คิดถึงฉันเพิ่มขึ้นอีกคน?
หรือ เสียใจ ที่ทำเรื่องผิดๆ
ฉันงง ฉันสับสนไปหมด
 
เขาว่า... ไม่มีอะไรเลวร้ายไปกว่า
การที่เรารู้ว่าอะไรไม่ดี 
แต่ก็ยังทำ จริงรึเปล่าคะ?
 
ฉันจะทำยังไง?
หรือฉันควรจะทำอย่างไรดี?
 
จริงๆ แล้ว 
ฉันไม่อยากจะกล่าวโทษว่ามันเป็นความผิดของใคร
ไม่อยากหาคนผิด หรือโทษโน่นโทษนี่
ให้รู้สึกไม่ดีมากขึ้นไปอีก...
 
ลุงรู้ไหม? 
ฉันรู้สึกดีกับลุงมาก
ไม่อยากให้ลุงรู้สึกไม่ดีเลย
แต่ฉันก็คงทำมันพังลง (อีกแล้ว)
 
ลุงจ๋าาาา
ฉันคิดถึงลุงมาก
ฉันดีใจเหลือเกินเวลาที่ลุงพูดคุยกับฉัน
ห่วงใยฉัน
 
อย่างที่ลุงบอก
แค่มีใครสักคนที่คิดถึงเรา...
ให้เราได้คิดถึง
 
ตอนนี้ ลุงยังคิดถึงฉันอยู่ไหมคะ?
จากกันครั้งล่าสุด วันนี้
ไม่ค่อยดีเลย
 
ลุงเข้าใจฉันมั๊ยคะ?
 
ที่ลุงเล่าเรื่องราวต่างๆให้ฉันฟัง
รู้ไหม?
ฉันเชื่อนะ ว่ามันคือเรื่องจริง
ฉันดีใจ (หรือฉันหลอกตัวเองว่าจริง ก็ไม่เป็นไร)
 
ลุงบอกว่า จะไม่มาหา
แค่โทรมาก็พอ ที่ถามฉัน?
ลุงยังจะโทรมาหาฉันอีกมั๊ย...
 
รักมากๆ คิดถึงที่สุด ห่วงใยจากใจ
ไม่ว่าวันไหนๆก็ยังเหมือนเดิม
ณ จุดๆนี้ มาว่ากันด้วยเรื่อง "กิ๊ก"
 
คนอื่นมีกิ๊กเราไม่พอใจ
(ไม่ใช่จะทำไมหรอกน๊าาา
คือ ไม่อยากให้ใครๆหลายใจน่ะ
มันดูไม่ดี มีแต่จะเสียใจกันทั้งนั้น!!)
 
นั่นสิ !! มันก็เลยไม่เข้าใครออกใคร
จนวันหนึ่ง ใครจะรู้ว่า...
คำว่า "กิ๊ก" จะต้องมาเจอจังๆเข้ากับเรา
 
เอ่อ...นี่ชั้นไปทำบาปทำกรรมไว้เมื่อชาติปางไหนรึไงนะ
หรือใครสาปส่งชั้น
หรือฟ้าแกล้ง พรหมลิขิต ??
 
ที่เอ่ยมาทั้งหมด คงไม่ใช่หรอก
เหมือนที่ลุงว่า "มันเป็นเพราะเรา"
เพราะการกระทำของตัวเราเองสินะ
 
รัก ทั้งๆที่รู้ว่ามันผิด
รู้สึกดี แต่หยุดความรู้สึกไม่ได้
หลบๆซ่อนๆ รู้ว่าเจ็บปวด แต่ก็มีความสุข
และยังอยากจะทำ
 
แต่ไม่อยากให้ถลำไปมากกว่านี้
อย่างที่ลุงว่า "กลัวถอนใจไม่ขึ้น"
กลัวเหมือนกัน !!
 
หลายวันมาแล้ว...
เหมือนเราจะถลำมากลงไปทุกที
ทั้งๆที่ทั้ง2คนบอกจะไม่
 
ฉันนี่บ้าที่สุด
รู้อยู่แก่ใจ แต่ยังไปรู้สึกดีกับเขา
เปิดทางให้เขาอีก
 
เริ่มนึกไม่ค่อยออกว่าเราเริ่มต้นยังไง
แต่ที่จำแม่นคือ ชั้นเองเป็นคนเริ่ม
บ้าเหรอ!!
เริ่มคุยเฉยๆอ่ะ
 
ก็ ปกติ เป็นคน ไม่ค่อยทัน อะไรเลย
ได้ทุกอย่างมาจากประสบการณ์(อันเลวร้าย) ล้วนๆ
ประสบการณ์ที่ผ่านมา (มากมาย) 
เลยสอนให้ ไว้ตัว ไม่ค่อยคุยกับผู้ชาย
ไม่ผูกไมตรีกับใครแบบสนิทๆในสถานที่ทำงาน
ยกเว้นเพื่อนสาวบางคนที่ใจสแกนแล้วว่า
เธอเป็นมิตร !!
 
งานล่าสุด ที่ตกหลุม (พลาง) เข้าไปทำ
คือ งานของเพื่อนรัก ที่ีมันชวน
ด้วยประโยคที่น่าสงสาร ว่ามัน "หาเด็กไม่ได้"
จริงๆคงอยากหางานให้เพื่อนมันทำแหละ 
มันใจดี น่ารักกับเพื่อนคนนี้มาตลอด
และมันคงเห็นว่าฉันคงช่วยอะไรมันได้บ้าง
 
ทำได้ 1 เดือนเต็ม เสร็จสิ้นตามสัญญา
Happy (เกือบๆจะไม่) Ending
Y.Y ร้องไห้ก็บ่อย (ตามแบบฉบับ คนอ่อนแอ อ่อนหัด อย่างฉัน)
กลัวเหลือเกิน กลัวเสียเพื่อนไป เพราะงานนี้
เคยมีปากเสียงกันด้วย 
ฉันเองที่ปากเสีย รู้ตัว "กรุปากหมา" แต่ "กรุรักเมิงมากนะไอเพื่อน"
 
โชคดีที่มิตรภาพระหว่างเรา
หนักแน่นกว่าคำพูดแย่ๆที่มีต่อกันในวันนั้น
ความสัมพันธ์ในแบบฉบับเพื่อนรักของเรา
ก็ยังคงดำเนินต่อไป...
 
(ไม่อยากให้มีวันร้างลา)
 
วันสุดท้ายของการทำงานที่ทุ่มเท
และเต็มที่สุดๆ
ฉันเลยตัดสินใจกับตัวเองว่า
วันสุดท้ายของการทำงานที่นั่น
ฉันจะทำแบบสบายๆใจ
และจะคุยสนุกสนานกับเพื่อนร่วมงานทุกคน
เป็นวันสุดท้ายของการทำงานที่นั่น
 
เพราะฉันตั้งใจแล้วว่า
จะไม่ทำงานลักษณะนี้อีกแล้ว
ไม่ใช่เพราะงานมันไม่ดีอะไรหรอกนะ
แต่เป็นฉันเอง ที่รู้ตัวว่า ไม่เหมาะกับงานแบบนี้ เอาเสียเลย
คงเพราะฉันขี้เกียจมั้ง??? (ถล่มตัวเอง)
ถ้าลุงรู้ ลุงคงว่าเราว่า "อย่าเยอะ" อีกแน่เลย 555+
 
นั่นแหละ !!
คือที่มา ที่ได้มา ของคำว่า "กิ๊ก"
หรือการเป็น "กิ๊ก" คนอื่น ของฉัน
(ช่างน่าภูมิใจเสียเหลือเกิน Y.Y)
ทำงานผ่านมาได้ หนึ่งเดือนเต็มๆ
แทบจะไม่ค่อยได้คุยกัน 
(ต่างคนต่างไม่ค่อยพูด)
ไม่เห็นจะถูกชะตา หรือ เอะใจอะไรเลย
 
จากการที่คุยกันในวันสุดท้าย แบบคุยไม่จบ
หรือ เหมือนจะคุยถูกคอ (คนบ้านเดียวกัน)
ของลุงกับฉัน
 
"ลุง" ที่ว่า เลย จัดการขอเบอร์ฉันจากเพื่อนร่วมงาน
ที่ฉันรู้สึกว่าไม่ค่อยจะจริงใจสักเท่าไหร่
(รู้ทีหลังๆจากที่เขาสารภาพความจริง)
ทีแรก มาบอกว่า ไปแอบเอามาจากเอกสารของเรา
ชิชะ !! มันจะมากเกินไปแล้วนะลุง!!
อย่างนี้ก็รู้หมดอ่ะดิ !!
 
เราคุยกันเรื่อยๆ ในในเดือนต่อมา
หลังจากฉันจบสัญญางานที่นั่น
 
เฮ๊ย!!!!!! นี่เราคุยกันได้เดือนเดียวเองนะ !!
ฉันพาพี่แกมาห้องแล้วเนี่ย อ๊ากกกกก
>.<
 
เราสนิทกันเร็วมาก ว่ามั๊ยลุง
คงเพราะลุงโทรหาเราบ่อยขึ้น
หลังๆมานี่ คุยกันเกือบทุกวัน ทั้งเฟสทั้งโทร ทั้งเจอ
ประมาณ 1-2 สัปดาห์ได้มั้ง
 
แต่พอฉันย้ายมาอยู่ในตัวเมือง
เราก็เจอกันมากขึ้น (3-4 ครั้งได้มั้ง? )
ก็ไปเที่ยวด้วยกันบ้าง
 
ล่าสุด...เลอะเทอะถึงขั้น
พาเขาซ้อนท้ายมอไซค์ไปเที่ยว...
มันจำเป็นอ่ะ
รถอีกคันของน้องเขาสภาพไม่ค่อยดี :-P 
(เรื่องมันยาว แต่มิอาจจะอธิบายได้)
 
ที่คุยกัน...ตอนไปเที่ยว
ณ ที่ๆหนึ่ง ที่มองเห็นเมืองเกือบทั้งเมือง
เห็นฟ้ากว้าง.........สุดตา
เราใกล้ชิดกันมาก เหมือนเป็นแฟนกัน
ฉันนั่งลงข้างๆลุง
ลุงโอบไหล่ฉัน
ให้ฉันเอนหลังลงที่ตัก
ฉันแหงนหน้ามองท้องฟ้า
ฉันเห็นหน้าลุง >.<
เห็นดาวบนท้องฟ้าเยอะมาก 
ฉันบอกว่า ดาวสวยจัง
ลุงตอบกลับมาว่า
"ดาวข้างล่างนี่ก็สวย สวยที่ข้างใน"
ฉันซึ้งใจ จนอยากจะร้องไห้
 
ลุงเล่าเรื่องลูกสาวให้ฟัง
ฉันตั้งใจฟัง
ลุงบอกลูกๆซนมาก
อย่างโน้น อย่างนี้
บอกว่ามีแหวนด้วย
 2 วง แล้ว มีชื่อ ลูกสาว 
บอกว่า ต้องมีอีกวง สวมไว้ในใจ
แล้วก็มองหน้าฉัน
(ใช่ป่าวลุง?? จำไม่ค่อยได้แล้ว)
 
บอกว่า...
รักผู้หญิงสามคน
เรา "เอ๊ะ!!"
ลุงบอก "ก็ ลูกสาวด้วยอีกคนไง"
T^T
 
ลุงจ๋าาาา
อย่าใจดีกับฉันอีกเลย
รู้ไหมฉันมีความสุขมาก
แต่ฉันก็รู้สึกไม่ดีไปด้วยพร้อมๆกัน
 
 
 
"อยากอัพโน่น นี่ นั่น ตลอดเว เหมือนคนอื่นๆ
แต่พี่มีภารกิจเยอะแยะในทุกๆวัน
สำหรับครอบครัว และคนสำคัญๆ
บางทีอยากให้มันเป็นลับเฉพาะสำหรับคนใน
เลยไม่ค่อยมีอะไรโพสต์ไว้หน้าวอลล์
 
อยากอัพรูป บ๊องแบ๊ว น่ารักๆ
ก็เป็นคนถ่ายรูปไม่ขึ้น
ถ้าอยากรู้ว่าน่ารักแค่ไหน 
ต้องลองทำความรู้จักด้วยตัวเอง ตัวต่อตัว เครป่่ะ ^_< "
 
ฮ่วยยย........
อยากโพสแบบนี้ ลงในเฟส
แต่กลัวเพื่อนจะ Unfriend กันไปหมด
5555555
 
ก็ความจริงมันไม่ได้ใกล้เคียงกันสักเท่าไหร
 
เทคโนโลยี ชั้นก็รู้จักนะ
เรียนจบ เทคโนโลยีการศึกษา มา
ก็พอจะตามทันบ้าง (ไม่ทันบ้าง)
 
แต่ไม่อยากไหลตามน้ำ
วิ่งตามเทคโนโลยีเหมือนคนอื่นๆ
จนทำให้ตัวเองตกอยู่ในสถานการณ์ลำบาก
(ทางการเงิน)
 
อยู่แบบนี้ก็มีความสุขดีออก
เป็นตัวของตัวเอง
ธรรมชาติๆ (ลงโทษ) 555555555555
 
เลยอยู่อย่างทุกวันนี้ไง (เกี่ยวกันมั๊ย??)
จะว่าไป....
 
ปัจจุบันนี้ ของฉันนี่!!!!
มันดีกว่าเมื่อก่อนมากๆเลยนะ
สุดโต่งเลยก็ว่าได้
 
ตอนนี้ ฉันรู้ว่า ตัวเองเป็นคนอย่างไร
มีข้อดี-ข้อเสียตรงไหนบ้าง
ต้องการอะไร
อยากจะทำอะไร
และมีจุดยืนอย่างไร!!
 
อย่างที่โพสในเฟส... ว่า........
 
"ฉันรู้ ฉันเข้าใจ และรู้ไว้เถิดนะ ว่า "ฉันมีคุณค่าในตัวฉันเอง" ^_<

หากเธอไม่เห็นค่า โปรดอย่าใช้เป็นทางผ่าน เพราะมันไม่ใช่ทางที่โรยด้วยกลีบกุหลาบ เข้าใจ๋!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"
 
นี่เล็กๆน้อยๆ
ที่จริง มันมีอะไรอีกเยอะแยะ
...มีเกิดแก่เจ็บตายคล้ายๆกัน
(ไม่ใช่แระ นั่นมัน คาราบาว!! ตึ่ง-โป๊ะ!!!!!)
 
เป็นแบบนี้ บ้าๆแบบนี้ 
ตกลงว่า... จุดยืนพี่บ้าเกินไปมั๊ย??
เลยต้องโดดเดี่ยวอยู่อย่างทุกวันนี้ :-P
 
"คบกับใครพี่แลกด้วยความจริงใจ
แต่คงจริงจังมากเกินไป...
ความจริงใจ เลยไร้ความหมาย" Y.Y
 
**อกหักแบบเสี่ยวๆ
 
**อยู่เฉยๆก็อกหัก เฮ้อ...เนี่ยแหละน๊าา คนเรา !!
 
ปล, เพิ่งคิดข้อความนี้ได้หลังจากอาบน้ำ ก่อนเข้านอน
 
...ความคิดดีๆ หัวสมองแล่น มักเป็นตอน...
อาบน้ำ เดิน ขับรถ ทำครัว รดน้ำต้นไม้ หลังอาบน้ำ 
โดยเฉพาะเวลา ขรี้......... อี๋ๆๆๆๆๆๆๆ แหวะๆๆ

No.22 [14 กุมภา happy มาฆบูชา day]

posted on 14 Feb 2014 21:28 by orn-chuaykhao directory Diary
 14 กุมภาพันธ์ ถ้านับตามหลักสากล
วันนี้ก็ วันวาเลนไทน์ วันแห่งความรัก ดีๆนี่เอง
วันที่ใครๆ ทั้งโลกก็ออกมาแสดงความรักต่อกัน
ถือโอกาสเปิดเผยความในใจ
หรือจะให้สิ่งพิเศษแด่คนที่เรารัก
... จะอะไรบ้างก็แล้วแต่ ???
วันนี้ มันก็มีอะไรพิเศษนะ
พิเศษคนเดียวแบบเหงาๆ
พิเศษยังไงล่ะ??
ก็...... วันนี้เป็นวันมาฆบูชา ไง
วันที่คนไทยเราควรจะให้ความสำคัญให้มากกว่า
วันวาเลนไทน์ด้วยซ้ำ
 
แต่...สำหรับ ฉัน = คนที่เหมือนจะมีคนรัก แต่ไม่เคยเห็นหน้ามาเป็นปี !!
คนที่ไม่รู้ว่าโสดรึเปล่า?? แต่เหมือนโสดยิ่งกว่าคนโสด
เอ๊ะ!!!!! ยังไงก็ไม่รู้
ยัง งงๆ กับตัวเองอยู่เหมือนกันว่า...
นี่ชั้น ทำให้ตัวเองเป็นได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ
ชั้นบ้าเนอะ บ้ารักทั้งๆที่อ่อนหัด
เลยเจอบทฝึกที่ยากสุดๆ 
เล่าให้ฟังใครจะบ้ามาเชื่อ !!!!!!!!!
บอกว่ามีคนรัก แต่แม่มมม ไม้ได้คุยกันเลยสักครั้งในรอบหลายเดือน
ไม่ได้เจอหน้ากันมาเป็นปีๆ
ไม่ได้ข่าวคราวเลย ถ้าไม่ได้คุยกัน
เพราะฉะนั้น ความเป็นแฟนของเรา
ก็เลยไม่ต่างอะไรกับเพื่อนร่วมโลกสักเท่าไหร่
 
แต่... ไม่เป็นไร
อย่างน้อย ฉันก็รู้ใจตัวเองว่า
ฉันมีคนที่ฉันรักอยู่เสมอ
คนที่ฉันมั่นใจว่า
หาคนที่ฉันจะรักแบบนี้หายากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร
คนที่ทำให้ฉันประทับใจได้ไม่รู้ลืม
แม้จะเจอหน้ากันไม่กี่ครั้งก็ตาม
คนที่ทำทุกอย่างให้ฉัน ยิ่งกว่าที่ฉันทำให้คนอื่นๆที่ฉันรัก
คนที่สอนให้ฉันเติบโต เป็นผู้ใหญ่ได้อย่างไม่น่าเชื่อในเวลาเพียงไม่กี่ปี
และก็เป็นคนที่ทำให้ฉัน เจ็บปวดกับการรอคอย การเพ้อยาวๆ
การตีกันของความคิ